Poekie werd midden augustus 2003 ergens in Enschede op straat gevonden en naar het dierenasiel gebracht.
Tijdens mijn vrijwilligerswerk daar op zondagmorgen, zag ik haar en heb me over haar ontfermd.
Ze was er niet best aan toe, want ze was erg moe, had een aantal teken, een kapotte neus en haar vacht zag er niet mooi uit. Ze werd geschat op 10 jaar oud, maar ze had ook wel 15 kunnen zijn. Ze was in ieder geval erg bejaard.
Na een aantal testen bij de dierenarts, vanwege leverproblemen, heb ik haar na 2 weken (gewacht of haar eigenaar haar nog zou zoeken) op 30 augustus mee naar huis genomen om haar hier verder te verzorgen, in de hoop dat ze weer helemaal op zou knappen en nog een paar fijne jaren bij mij zou kunnen hebben.

Ze zat apart van de andere katten op mijn computer-kamer, omdat ze verkouden was en niet erg mobiel. Op deze manier kon ze rustig liggen en bijkomen van de afgelopen weken, zonder dat ze gestoord zou worden door mijn andere katten.

Poekie at bijna niet zelf, dus ik moest haar vloeibaar voedsel voeren en ze liep erg moeilijk.
Na anderhalve week bij mij thuis, na een korte verbetering, ging het toch steeds slechter met haar. Ze kon zich nog moeilijker bewegen en wilde bijna niet meer gevoerd worden.

Als ze al uit haar mandje kwam, liet ze zich na een paar stappen al weer vallen.
Omdat de dierenarts de week ervoor al had gezegd, dat het een aflopende zaak was en Poekie nu wel heel erg hard achteruit ging, heb ik haar op 12 september moeten laten inslapen.
Ondanks dat ik haar nog geen 4 weken heb gekend, waarvan ik bijna 2 weken haar intensief thuis heb verzorgd, heb ik veel verdriet nu ze er niet meer is.
Van al de katten, die ik zo heb moeten verzorgen, was zij de liefste en de gemakkelijkste.