Peter's bijnamen bij ons zijn, tot nu toe, het niet zo originele "Rooie" en "Beertje", omdat hij zo lekker groot en stevig is
Peter is op 24 november 2000 gevonden in een strik ergens net buiten de bebouwde kom van Enschede en hij is toen naar het asiel gebracht. Daar zag ik hem voor het eerst, omdat ik elke zondagochtend vrijwilligerswerk in het dierenasiel doe.
Peter zat apart in een hok in de kantine en ik vond hem direct een geweldig beest: groot, stoer en rood met een dikke korte nek en kleine oortjes.
Toen hij er op nieuwjaarsdag nog steeds zat, hebben Willem en besloten dat Peter bij ons mocht komen wonen.
Dus hebben wij hem op vrijdagmiddag 5 januari 2001 opgehaald, zodat we hem en de 4 poezen het hele weekend goed in de gaten konden houden en ik had die maandag ook nog vrij genomen, zodat ze op dinsdag pas echt aan elkaar overgeleverd zouden zijn. Dat verliep prima.

Klik hier voor nog meer foto's van Peter.

Peter is behoorlijk groot, wij vonden dat in het begin vooral, omdat wij alleen nog maar poezen hadden gehad. Peter woog in het begin 5,6 kilo. Een aantal maanden later, toen hij van mij te veel eten had gehad (door hem eten te geven, kreeg ik contact met hem) woog hij 8,5 kilo. Wij proberen hem nu af te laten vallen en dat lukt wel, maar langzaam.
Toen we in januari 2002 bij de dierenarts waren voor Peter's inentingen, woog Peter "nog maar" 8 kilo. Dat gaat in ieder geval de goede kant op.

Hij is heel stil en zachtaardig.
Toen hij uit het reismandje vanuit de hal de woonkamer in stapte, liep hij Farah zo maar voorbij, alsof hij haar niet zag en liep direct de trap op naar boven. Daar heeft hij een tijdje in een hoekje van een kamer gezeten en later hebben we hem naar beneden gebracht en hem laten zien waar de kattenbakken staan. Twee uur later was hij al op de bak geweest en had hij wat gegeten en gedronken, maar tot nu toe zit hij vooral boven of onder de eettafel in de woonkamer.
Farah was het meest van hem onder de indruk. Vooral tijdens de eerste paar dagen, als hij op de kattenbak zat, werd ze helemaal zenuwachtig. Ze rende dan steeds korte stukjes door de kamer, totdat Peter van de bak af kwam.
We hoopten dat Farah aan Peter een kater zou krijgen, waar ze lekker tegen aan kon liggen als ze het 's avonds koud had, want Larena wilde nog steeds alleen maar spelen als Farah tegen haar aan probeerde te kruipen.
Deze wens is (nog) niet uitgekomen.
Dopje snapte heel lang niet dat Peter er was, maar Mickje vond hem wel een indringer en blies af en toe naar hem.

Eind januari 2001, toen hij net twee weken bij ons was en zich nog niet thuis voelde, is Peter uit onze tuin ontsnapt. Hij heeft zich er met veel bruut geweld tussen het gaas en de boomstam gewurmd.
We hebben hem na meer dan 4 weken pas weer gevonden op de plek waar hij vroeger altijd rondliep, voordat hij in een strik terecht kwam en naar het asiel was gebracht. We kwamen meer over hem te weten, doordat we, toen we Peter weer vonden, de vrouw spraken, die hem al meer dan 3 jaar eten heeft gegeven, nadat hij door zijn eigenaren op straat was gezet, toen ze nieuwe meubels hadden gekocht.

We hebben het gaas heel strak om de boom gespannen en Peter doet nu geen poging meer om te ontsnappen.

Toen in november 2001 Femke en 6 weken later Goof bij ons kwamen wonen, vond Peter dat allemaal wel best.