De maand erna heb ik Dopje uit het asiel gehaald en woonde ik dus met 2 katten.

In 1992 ging ik samenwonen met Willem, die al Mickje had en toen hadden we dus ineens 3 katten.

Klik hier voor foto's van Odie.

Bij controle in de zomer van 1999, tijdens de jaarlijkse inentingen, ontdekte de dierenarts dat Odie een hartprobleem had en met de hulp van een internist en medicijnen van de dierenarts kon dat probleem iets onderdrukt worden. Toch overleed Odie op 1 januari 2000 en ze is dus bijna 15 jaar oud geworden.
Nadat ze bij de dierenarts was ingeslapen, hebben we haar laten cremeren bij een dierencrematorium en hebben we later zelf haar as uitgestrooid op een mooi grasveld van dat crematorium.

Odie was ons "kind", luisterde goed en kon zelfs op commando zitten en kusjes geven. Meestal was ze een brave poes, maar ze was ook heel slim en wist precies wanneer ze ondeugend kon zijn: als we visite uitlieten, ging zij snel op de salontafel tussen de koffiekopjes zitten en lebberde de koffiemelk(poeder) uit het kannetje.

Odie was geen gewone "huis, tuin en keuken kat", want ze was ontzettend op mensen gericht. Kleine kinderen was ze niet gewend, maar als die eens op bezoek kwamen, liep ze er niet voor weg en ze deed de kinderen ook niets, zolang ik er maar bij was. Ik denk dat ze volledig op mij vertrouwde, want ze vond alles goed, mits ik bij haar was. Zelfs een echo, om haar hart te laten onderzoeken, van 3 kwartier lang liet ze gewoon gebeuren.

In haar topjaren woog ze 7,5 kilo en de dierenarts zei eens, toen wij haar uit haar reismandje probeerden te krijgen:"Oh, er komt nog meer aan!" Ze had dan ook de bijnaam "Bolle". Toen ze een jaar of 9 oud was, begon ze haar buik zo vaak te likken, dat die kaal werd. Op advies van de dierenarts kreeg ze een kraag van hard plastic om haar nek, zodat ze haar buik niet meer kon likken. Ze zou haar buik te veel likken omdat ze zich verveelde. Dat klopte waarschijnlijk wel, want ze lag eigenlijk alleen maar op de bank en deed verder niet veel. (Achteraf denk ik dat haar hart misschien toen al niet meer werkte zoals het hoorde en dat ze daarom niet vaak van de bank kwam.) Maar ze kon maar niet aan de kraag wennen en bleef overal tegen aan lopen, omdat het ding haar zoveel breder maakte. Ook kon je merken dat ze geluiden op een andere, niet fijne, manier hoorde. Na een paar weken hebben we haar de kraag maar weer af gedaan, dan maar een kale buik. Het plekje met rood haar, dat ze daar had, heb ik dus nooit meer teruggezien.

Vroeger, toen Odie en ik nog bij mijn ouders woonden, zat ze vaak bij het raam in de keuken en begon ze te miauwen als de postbode kwam.

Als er wat te vechten viel (Dopje en Mickje dus) stortte Odie zich ook altijd direct op het krijsende stel en ik snap nog steeds niet waarom, want ze was ook altijd de meest bedaarde, maar wel de baas.

De laatste maanden van haar leven was Odie blind, maar dat weerhield haar er niet van, om elke morgen de wenteltrap op te lopen om ons bij de badkamerdeur op te wachten. Ze kon ook zelf, zonder te vallen. weer naar beneden, als ik maar op de traptreden voor haar klopte, zodat ze de draai van de wenteltrap kon volgen.

Toen we de kattenren uit de tuin hadden gehaald en er een schutting omheen hadden laten zetten, heeft Odie voor het eerst in haar leven een kattenluikje leren gebruiken. En dat terwijl ze toen al blind was en 14 jaar oud was.
Haar blindheid weerhield haar er ook niet van om vooraan bij de kast te zitten, waar de eerste muis, die Mickje gevangen had, achter gekropen was.