|
Tja, je werkt elke zondagochtend als vrijwilliger
in het plaatselijke dierenasiel en dan kom je wel eens wat tegen.
- Onze 2 oudste katten (in november 2001 waren
die 14,5 en 12,5 jaar oud) kwamen uit het asiel, toen ze ongeveer
een half jaar oud waren.
- In het jaar 2000 hebben we 2 kittens bij
fokkers gekocht (Siamees en Maine Coon).
- In januari 2001 een rode volwassen Britse Korthaar kater meegenomen
uit het asiel (liep ik al een paar weken elke zondagmorgen omheen
te draaien, want hij was zo schattig, Willem wilde nog altijd een
rode kater, en deze kater was volwassen, maar zo rustig, dat hij gemakkelijk
bij de rest thuis zou passen).
Begin november 2001 zat er in het asiel een schattig
Abessijntje van ongeveer 7 maanden oud in de quarantaine, waar alle
katten de eerste paar weken zitten, als ze in het asiel komen.
Een paar weken later liep ik even de ziekenboeg binnen, toen het tijd
was om naar huis te gaan. Daar zat het Abessijntje en het kwam druk
om aandacht vragen tegen de deur van zijn/haar kooi aan. Er werd me
gevraagd hoeveel katten ik ook al weer had en wat voor soorten. "Je
hebt dus nog geen Abessijn", werd er gezegd en het beest werd in mijn
nek gelegd. Toen ik even later met Willem door de gang liep om naar
huis te gaan, vertelde ik hem van het Abessijntje. (Willem heeft heel
lang gezegd, dat hij wel een Abessijn wil). Dus wij weer terug en
kijken. Het beest werd in Willem's armen gelegd en het was ontzettend
schattig. Maar ja, we hadden al 5 katten ! Maar we hadden het de laatste
weken wel eens over een Siameesje erbij voor Farah, want Farah speelt
met Larena, maar dan wil ze tegen Larena aan slapen en die wil dat
niet.
Het leuke van "ons" Abessijntje is, dat het zo
ontzettend aanhalig is. Je hoefde in het asiel maar langs de kooi
te lopen, of je werd al zo wat naar binnen getrokken. Er zitten best
wel veel katten in het asiel, die dat ook doen en ik heb me altijd
afgevraagd of ze thuis dan ook nog zo lief zijn.
Bij Dopje had ik dat niet: ik had haar uitgekozen,
omdat ze de bangste was.
Odie werd voor mij meegenomen uit een nestje
kittens van ongeveer 7 weken oud, dus met die keuze had ik ook niets
te maken.
Mickje kwam met Willem mee, dus Mickje heb
ik ook niet uitgezocht. Farah en Larena
hadden we allebei als laatste uit het nest, dus die hebben we ook
niet zelf gekozen (of zij ons).
Peter vond ik gewoon een lekker beertje, maar
hij was niet aanhalig, dat wordt hij nu pas een beetje (hij ligt,
terwijl ik dit typ, naast mijn toetsenbord naar mijn beeldscherm te
kijken), dus dit Abessijntje is de eerste kat die ik zelf uit een
asiel kies, die echt aanhalig is.
Klik hier voor nog meer
foto's van Femke.
Uiteindelijk hebben we besloten om Femke er toch
bij te nemen en dus heb ik haar de volgende dag opgehaald.
Willem had al namen bedacht: Femke voor een poesje of Arie voor een
katertje. Het is dus Femke geworden.
De introductie met de andere katten ging goed: Femke in de woonkamer
uit haar reismandje laten stappen, terwijl Larena en Farah er omheen
stonden. Femke vond alles best en na 3 dagen waren Farah en Larena
opgehouden met blazen naar Femke.
Peter vond Femke reuze interessant en Mickje en Dopje vroegen zich
waarschijnlijk alleen maar af, waarom er nog een kat bij moest, maar
vonden het best.
Toen Femke ongeveer 8 maanden oud was, werd ze
(waarschijnlijk voor de eerste keer) krols en begon ze met plassen
in mandjes en op dekentjes. Een week later liet ik haar steriliseren
en het plassen op andere plaatsen, dan in de kattenbak, was afgelopen.
Ik had nog niet eerder meegemaakt dat poezen zo reageren tijdens hun
krolsheid, maar bij de dierenarts hoorde ik dat dit wel vaker gebeurt.
Toen we 6 weken later Goof
uit het asiel mee naar huis namen, was Femke toch wel heel erg van
streek. Ze moest zelfs overgeven. Maar na een paar dagen liet ze zich
al weer aanhalen, alsof er niets veranderd was.
Femke is nog steeds een aanhalig poesje, maar
ze wil niet zo maar worden opgepakt en komt ook niet op schoot liggen.
Wel geeft ze veel kopjes en wil ze veel geaaid worden als ze naast
je staat of zit en dan begint ze luid te knorren.
Ze vindt het zelfs fijn als je haar stofzuigt. Ik had wel eens van
katten gehoord, die dat fijn vinden, maar ik had zelf nog nooit zo'n
kat gehad. Femke leek helemaal niet bang voor de stofzuiger te zijn,
dus op een dag heb ik tijdens het stofzuigen gewoon de stofzuiger
ook over haar rug heen gehaald. Het deed haar helemaal niets. Dat
vind ik wel grappig, want de meeste van onze katten schieten naar
boven als de stofzuiger aangaat. Femke komt juist nieuwsgierig kijken
!
|
