Klik hier voor Farah's baby-album.

Klik hier voor Farah's stamboom.

Klik hier voor nog meer foto's van Farah. (ook met haar truitje aan)

Klik hier voor de grafiek met de gewichten van Farah en Larena.

Farah namen we op 4 maart 2000 in huis, omdat we het, na de dood van Odie op 1 januari 2000, toch wel erg stil vonden met alleen Dopje en Mickje, maar na een tijdje vonden we dat Farah een speelkameraadje nodig had, want ze was veel te speels voor de "bejaarde" Dopje en Mickje, die probeerden Farah te ontlopen. Zo gingen we op zoek naar een Maine Coon (omdat ik, na Odie, weer een harige knuffel wilde) en kwam op 1 juli 2000 Larena bij ons in huis.

Ik wilde eigenlijk graag een "ronde" Siamees, die van het oude type, zoals wij vroeger thuis ook hadden, maar als je niet goed weet waar en hoe je die moet zoeken, is dat heel moeilijk. Farah's moeder is van het nieuwe, slanke soort en Farah's vader is van het ouderwetse soort en hij was vanuit Engeland naar Nederland gebracht om voor wat ronder nageslacht te zorgen.
Toch is Farah heel slank, alleen haar kop is minder spits als die van haar moeder. Toen Farah haar identificatie-chip had gekregen, zei de dierenarts dat Farah de eerste kat was, waar ze de chip werkelijk onder de huid zag zitten. Dat komt natuurlijk omdat Farah heel slank is en de haren van een Siamees toch vrij kort zijn en plat liggen.

Toen Farah nog geen 6 maanden oud was, werd ze al voor het eerst krols. Daarna ging ze aan de pil: elke zondag een blauwe tablet in dat kleine bekje. Maar we vonden het eigenlijk wat veel voor zo'n klein poesje, dus bedachten we dat ze om de week wel een tablet kon krijgen, in plaats van elke week. Dat werkte dus niet. Twee dagen nadat we de pil niet hadden gegeven, werd ze weer krols en nog langer en heviger dan de eerste keer. Sindsdien krijgt ze weer netjes elke zondag een pil, maar de tweede krolsheid bleek wel ergens goed voor. Omdat ze namelijk heel veel lichamelijke aandacht tijdens haar krolsheid nodig had, accepteerde ze Larena, de Maine Coon die we toen net een week in huis hadden en die eigenlijk nog niet door Farah werd verdragen. Larena wilde spelen en Farah had lichamelijk contact nodig. dat waren dus drie vliegen in één klap:

1. Farah kreeg haar benodigde lichamelijke contact.
2. Larena kon eindelijk met Farah spelen.
3. Farah had Larena geaccepteerd.

Farah praat veel en al vanaf dat ze 7 maanden oud was, weet ze heel goed dat ze niet op het aanrecht mag komen. Maar ze probeert het altijd wel, dus dan zeggen wij "Farah, af" en dan gaat ze luidkeels mekkerend op het kastje naast het aanrecht zitten, waar ze wel mag komen. Dit gaat soms 10 keer achter elkaar. Zij houdt vol met proberen en wij houden vol met haar verbieden, waar ze toch wel steeds naar luistert ! Als we een foto van haar maken, begint ze trouwens ook te mekkeren. Dat begint meteen als we met een fototoestel in haar buurt komen. Ze loopt dan niet weg, maar heeft alleen maar commentaar !
Nieuwsgierig en speels is ze ook. Ze heeft zelfs een keer de printer vernield, omdat ze met haar pootjes het papier weer half in de printer duwde, want het vel papier bewoog zo leuk. Dat kon de printer niet hebben!
Farah heeft ook Willem een keer op zijn mobiel gebeld. Ze sprong toen waarschijnlijk weer eens op de telefoon, om haar speelgoedhamster te pakken die ze in de lucht heen en weer gooide en tijdens die sprong moet ze net het knopje op de telefoon hebben geraakt dat het laatst gebelde nummer (Willem) onder de knop had en daarbij moet Farah ook het daarnaast zittende knopje van de luidspreker op de telefoon hebben geraakt. Tja, het is een heel apart beest.
Farah's bijnamen zijn "Loedertje", omdat ze de baas probeert te spelen over de anderen en Larena en Peter probeert te intimideren en "kleine Rat".

Op 22 april 2002 was Farah Cat of the Day. Wij zijn dan ook erg trots op haar.

Vaak lijkt Farah uit haar humeur als ze weer eens door het huis loopt te mekkeren of als je haar probeert op te pakken, maar haar speelgoedhamster maakt haar altijd weer blij. Ze is nu al met haar vierde bezig. De eerste heeft ze bijna helemaal gemold/opgegeten en na een paar weken was er ook al niet veel meer dan een velletje, waar ze graag hard op kauwt, van de tweede. Zo krijgt ze steeds weer een nieuwe en ze sleept het ding overal mee naar toe en soms ligt hij zelfs achter in de tuin.

Farah kan ook apporteren. Dat hebben we haar niet geleerd; ze begon er zelf een keer mee. Heel grappig.

Sinds 5 januari 2001 woont ook Peter bij ons en Farah werd de eerste dagen nogal zenuwachtig van hem. Vooral als hij op de kattenbak zat, want dan begon ze korte stukjes door de kamer te rennen, totdat hij weer van de bak af was.
Tegenwoordig pest ze hem door hem tegen zijn achterste te tikken als hij voorbij loopt. Peter vindt dat blijkbaar normaal, want hij loopt dan gewoon door, misschien wel een beetje sneller.

In november 2001 kwam Femke bij ons wonen en 6 weken later kwam Goof. Beide keren is Farah een paar dagen van slag geweest, het ergst na de komst van Goof, maar dat wende toch wel snel.