Toen ik rond kerst 1987 uit huis ging en een flatje ging huren, nam ik Odie natuurlijk mee. Ik had mijzelf al veel eerder beloofd dat ik, als ik niet meer bij mijn ouders woonde, er een tweede kat zou komen.

In januari 1988 ging ik in het asiel kijken en ik koos voor de kleinste, zwartste en bangste kat. De medewerkers van het asiel twijfelden aan mijn ervaringen met katten en raadden mij af voor Dopje te kiezen, omdat ze zo vreselijk bang was.

Uiteindelijk heeft het 2 jaar geduurd voordat ze op schoot kwam liggen en pas na een jaar of 5 sloop ze niet meer naar boven als de bel van de voordeur ging.

Klik hier voor nog meer foto's van Dopje.

Toen Dopje al 13 jaar oud was, had ik nog steeds het idee, dat ze elk jaar weer een beetje minder bang werd. Ze was nooit uit haar humeur, alleen wel eens bang, terwijl ze dat niet hoefde te zijn. Ze was wel heel lief, behalve als ze Willem in zijn oksels beet. Dat vond ze lekker. Ze heeft eens zijn shirt, dat Willem in een hoek had gegooid, helemaal nat gesabbeld.
Dopje's bijnamen waren "Wurm", omdat je haar niet kon vasthouden, als ze bang was en "die Zwarte" als we niet wilden dat ze hoorde dat wij over haar aan het praten waren, bijvoorbeeld als ze vlooiendruppels in haar nek moest krijgen of als ze in het reismandje gestopt moest worden om naar de dierenarts te gaan.

Dopje was wel altijd de domste van het hele stel. Enkele voorbeelden van waarom wij dit vonden zijn:

• Als ze vlooiendruppels in haar nek kreeg, lag ze een half uur later nog bang op de bank te kijken.
• Ze dacht dat de bank een veilig plekje was en dat we haar daar niet konden pakken.
• Na bijna een jaar met een kattenluikje, wist Dopje soms niet meer hoe ze naar binnen moest en moesten wij de deur voor haar open doen om haar binnen te laten.
• Toen wij pas een gordijn om de wenteltrap (in de woonkamer) hadden, kon je Dopje op de trap achter het gordijn zetten en dan wist ze niet hoe ze erachter vandaan moest komen.
• Twee dagen na haar sterilisatie moest Dopje terug naar de dierenarts voor een spierverslappen middel, want ze was helemaal verstijfd van angst en kon niet meer lopen.
• Dopje rende bang weg voor de luid piepende muis, die Mickje in de tuin had gevangen en binnen los had gelaten.

• Als Dopje veel geaaid werd en veel aandacht kreeg, wat ze best wel fijn vond, raakte ze zo over haar toeren, dat ze neigingen kreeg om over te gaan geven.

Ik zei altijd tegen Dopje dat ze een vies staartje had, want als je ergens uitgestrekt (met armen achter je hoofd) zat, kwam Dopje zo lekker tegen je aan hangen en stak haar staart in je oksel. Daar kan ik dus absoluut niet tegen !

Toen Willem met Mickje en ik met Dopje en Odie allemaal gingen samenwonen, heeft het nog wel 2 jaar geduurd totdat Dopje en Mickje het niet meer nodig vonden om constant te vechten.

Toen we Farah in huis haalden, wilde Dopje niets van haar weten, maar na een paar weken met Larena erbij, vindt Dopje het allemaal toch wel grappig en zelf weer helemaal jong te worden: ze durft eindelijk op haar gemak in de tuin te zitten en is nieuwsgierig naar wat de 2 kleintjes uitspoken.

Toen we Peter op 5 januari 2001 mee naar huis namen, waren we wel benieuwd wat Dopje van hem zou vinden. In het begin durfde ze nog niet tegelijkertijd met hem in de keuken te eten, maar inmiddels is dat geen probleem meer.

In november 2001 namen we Femke mee uit het asiel en in december 2001 ook nog Goof, maar Dopje vindt dat allemaal best.

Op 11 juni 2004, toen Dopje 17 jaar oud was, heb ik haar laten inslapen.
Ze moest eigenlijk al een jaar harttabletten, omdat haar hart te snel klopte, maar die tabletten heb ik haar maar een paar weken gegeven, omdat ze toen weer net zo bang voor mij was als toen ze pas bij mij was.
Tabletten door haar eten accepteerde ze niet en als ik haar dan moest vastpakken om een tablet achter in haar bek te doen, worstelde ze uit alle macht om los te komen.
Als ik in dezelfde kamer kwam als Dopje, vloog ze voor me weg: bang om weer een tablet te krijgen.
Dopje had toen al veel tandsteen en dat zou onder narcose weggehaald moeten worden, maar omdat haar hartje niet in orde was, mocht ze eigenlijk niet onder narcose.

Sinds de zomer van 2003 wilde Dopje al niet meer graag eten. Harde brokjes at ze steeds minder en blikvoer alleen als ik net zo lang met haar etensbakje achter haar aan liep, tot ze eindelijk eens besloten had dat ze toch wel wilde eten.

Begin juni 2004 wilde Dopje ineens helemaal niet meer eten en alleen maar water drinken. Uiteindelijk bleek ze toch wel een beetje gekookte vis te willen. Na een paar dagen op gekookte vis te hebben geleefd, wilde ze echt niet meer eten en ben ik met haar naar de dierenarts gegaan. Dopje woog inmiddels nog maar 2,2 kilo en ik wist al dat Dopje eigenlijk niet meer geholpen kon worden.
De dierenarts constateerde ook nog een zeer waarschijnljjk nierprobleem en toen heb ik besloten dat Dopje niet verder hoefde te lijden. Ze is op mijn schoot ingeslapen.